Kongres:

Autor opracowania:

Cel:

W przetrwałym migotaniu przedsionków (AF) ablacja polegająca na izolacji żył płucnych (PVI) daje gorsze wyniki niż w napadowym AF. W ramach poszukiwania dodatkowej strategii ablacji w tej postaci AF przeprowadzono badanie SOLVE-AF, w którym oceniano skuteczność i bezpieczeństwo ablacji poszerzonej o eliminacją nieprawidłowych potencjałów lewo-przedsionkowych rejestrowanych w czasie rytmu zatokowego.

Materiał i metodyka:

Było to badanie wieloośrodkowe, otwarte, randomizowane. Objęto nim łącznie 231 pacjentów z przetrwałym AF, po przywróceniu rytmu zatokowego. U 123 osób mapowanie elektro-anatomiczne lewego przedsionka (LA) nie wykazało w trakcie rytmu zatokowego obecności obszarów niskonapięciowych (<0,5mV na obszarze >2 cm²)) lub z potencjałami fragmentowanymi (EGM >65 ms) – low voltage substrate (LVSminus). Wykonano u nich jedynie PVI i objęci byli rejestrem. Natomiast 108 pacjentów LVSplus poddano leczeniu zgodnie z randomizacją, która decydowała o przydzieleniu do wykonania wyłącznie PVI (54 osoby) lub dodatkowo (54 osoby) eliminowano LVS – grupa PVI plus.

Wyniki:

W trakcie 12 miesięcy 3-krotnie wykonywano 7-dniową rejestrację EKG metodą Holtera. Stwierdzono następujący brak nawrotu AF w ocenianych grupach pacjentów: LVSplus i PVIplus – 10,7%, LVSplus i PVI – 33,4%, LVSminus i PVI – 16,2% (LVSminusPVI vs LVSplusPVI, p=0,013, LVSplusPVIplus vs LVSplusPVI, p=0,003, LVSplusPVIplus vs LVSminusPVI, p=0,235)

Wnioski:

U pacjentów z przetrwałym AF i obecnością w lewym przedsionku istotnego niskonapięciowego podłoża arytmii wykonanie ablacji polegającej wyłącznie na izolacji żył płucnych szansa na utrzymanie rytmu zatokowego jest istotnie mniejsza niż u pacjentów bez takich zmian. Dodatkowa ablacja obszarów niskonapięciowych i nieprawidłowych elektrogramów u pacjentów LVSplus znacząco zwiększa skuteczność zabiegu.