ADAPT AF-DES. Leczenie migotania przedsionków u pacjentów z wszczepionymi stentami uwalniającymi lek
Autor opracowania:
Maria Trusz-Gluza
Cel:
Pomimo rekomendacji zawartych w bieżących wytycznych dowody na stosowanie bezpośrednich doustnych antykoagulantów (DOAC) w monoterapii u pacjentów z migotaniem przedsionków (AF) po wszczepieniu stentu uwalniającego lek (DES) są ograniczone. Celem badania ADAPT AF-DES była ocena, czy monoterapia z użyciem DOAC jest nie gorsza od terapii złożonej z klopidogrelem u pacjentów z AF i wszczepionym DES w przebiegu przewlekłego zespołu wieńcowego (CCS) po roku od zabiegu.
Materiał i metodyka:
Było to badanie wieloośrodkowe, otwarte i randomizowane, które przeprowadzono w Korei Południowej. Zgodnie z wyborem losowym (1:1) pacjenci otrzymywali albo DOAC w monoterapii lub w połączeniu z klopidogrelem. Kryteria włączenia: rozpoznane AF z CHA2DS2-VASc ≥2, wszczepiony DES 2 lub 3 generacji z powodu CCS przynajmniej rok wcześniej. Pierwszorzędowy punkt końcowy: zgon z dowolnej przyczyny, zawał serca, zakrzepica w stencie, udar, zatorowość obwodowa lub duże krwawienie albo nie duże lecz istotne klinicznie.
Wyniki:
Randomizacji poddano 960 pacjentów, z których 482 osoby przydzielono do monoterapii, a 478 do leczenia skojarzonego. Charakterystyka badanej populacji: średni wiek - 71,1 lat, kobiety – 21,4%. Po 12 miesiącach pierwszorzędowy złożony punkt końcowy stwierdzono u 9,6% pacjentów w grupie monoterapii i u 17,2% badanych otrzymujących DOAC plus klopidogrel (bezwzględna różnica, -7,6 punktów procentowych; 95% CI, -11,9 do -3,3, p<0,001 dla non-inferiority) i HR 0,54 (95% CI 0,37 do 0,77, p<0,001 dla superiority) . Duże lub istotne klinicznie krwawienia stwierdzono u 5,2% chorych w grupie monoterapii i u 13,2% w grupie terapii skojarzonej (HR, 0,38; 95% CI, 0,24 do 0,60).
Wnioski:
Wśród pacjentów z migotaniem przedsionków, którym co najmniej rok temu wszczepiono DES monoterapia z zastosowaniem DOAC nie była gorsza niż terapia skojarzona z lekiem przeciwpłytkowym.