OCEAN: Leczenie przeciwkrzepliwe po skutecznej ablacji migotania przedsionków
Autor opracowania:
Maria Trusz-Gluza
Cel:
Nadal aktualnym dylematem pozostaje potrzeba antykoagulacji (OAC) po skutecznej ablacji migotania przedsionków (AF). Celem badania OCEAN była próba odpowiedzi na to pytanie.
Materiał i metodyka:
Było to badanie międzynarodowe, wieloośrodkowe, prospektywne, randomizowane. Zgodnie z wyborem losowym pacjenci po wykonanej rok wcześniej skutecznej ablacji AF z punktacją wg skali CA2DS2-VASc ≥1 (mężczyźni) lub ≥2 (kobiety) lub z czynnikiem ryzyka w postaci choroby naczyniowej albo dostawali aspirynę w dawce 70-120 mg/dz (645 osoby) lub rywaroksaban w dawce 15 mg/dz (641 osób). Czas obserwacji: 3 lata. Rezonans magnetyczny (MRI) głowy wykonywano wyjściowo i po 3 latach. Pierwszorzędowy złożony punkt końcowy: udar, zator obwodowy lub udar zatorowy stwierdzony w MRI (ognisko wielkości ≥15 mm).
Wyniki:
Charakterystyka badanej populacji: średni wiek – 66 lat, kobiety - 29%, punktacja w skali CHA2DS2-VASc – 2,2, napadowe AF – 66%, Po 3 latach pierwszorzędowy punkt końcowy wystąpił u 5 pacjentów w grupie rywaroksabanu (0,31 zdarzenia na 100 pacjento-lat) i u 9 pacjentów (0,66 zdarzeń na 100 pacjento-lat) w grupie aspiryny (względne ryzyko, 0,56; 95% CI, 0,19 do 1,65; bezwzględna różnica po 3 latach, -0,6 punktów procentowych; 95% CI, -1,8 do 0,5; p=0,28. Nowy udar mózgu <15 mm stwierdzono u 3,9% pacjentów leczonych rywaroksabanem i u 4,4% badanych leczonych aspiryną (względne ryzyko, 0,89; 95% CI,0,51do1,55). Śmiertelne lub duże krwawienie wystąpiło odpowiednio u 1,6% i 0,6% badanych (HR 2,51; 95% CI 0,79 do 7,95).
Wnioski:
Wśród pacjentów poddanych skutecznej ablacji AF co najmniej rok wcześniej leczenie rywaroksabanem w porównaniu z aspiryną nie powodowało zmniejszenia częstości występowania udaru, zatoru obwodowego lub nowego udaru stwierdzonego w MRI.