Uszkodzenia elektrod defibrylujących

Aleksander Maciąg

Streszczenie

W ostatnich latach mamy do czynienia ze znacznym wzrostem ilości wszczepianych kardiowerterów defibrylatorów, również tych z funkcją resynchronizacji. Wraz z dłuższym prowadzeniem tych pacjentów, obserwuje się kolejne zabiegi związane z wymianą wyczerpanego urządzenia czy zmianą trybu stymulacji. Jednym z najbardziej istotnych problemów, bo wymagających interwencji chirurgicznej, są powikłania odelektrodowe. Z całego układu kardiowerter-defibrylatora to elektrody są elementem najbardziej narażonym na uszkodzenia, zarówno mechaniczne, jak i erozję biologiczna. Uszkodzenie elektrody jest procesem postępującym a rozpoczynającym się w momencie umieszczenia elektrody w układzie naczyniowym w trakcie implantacji. Jest to proces nieodwracalny, natomiast jego szybkość zależy od wielu elementów zarówno zależnych od operatora, pacjenta, jak i od budowy elektrody. Dostępne dane identyfikują takie czynniki ryzyka jak młodszy wiek pacjentów, zachowana dobra funkcja lewej komory, płeć żeńska, większa ilość elektrod w układzie naczyniowym (na przykład w układzie resynchronizującym), wprowadzenie poprzez wkłucie do żyły podobojczykowej oraz uprzedni wywiad uszkodzenia elektrod. Dodatkowo należy zaznaczyć, że oprócz wymienionych powyżej, sposób implantacji elektrody, jej mocowania, czy ułożenia w loży może mieć decydujący wpływ na jej trwałość. Najczęściej obecnie stosowanym sposobem naprawy układu jest doszczepienie nowej elektrody defibrylują-cej. Jednak u sporej grupy powinno się rozważać usunięcie istniejącej elektrody i doszczepienie nowej. Przy stosunkowo niskim, w przypadku sprawnego operatora, ryzyku przezżylego usunięcia elektrod, postępowanie takie jest coraz szerzej stosowane.Szybkie wykrycie uszkodzeń i adekwatne dalsze postepowanie jest decydujące dla ograniczenia działań niepożądanych. 

Summary

In recent years there is a significant increase in number of implantable cardioverter defibrillators, including those with a resynchronization function. In a long follow-up further treatments associated with replacement or change in pacing mode are observed. One of the most important problems, since requiring surgical intervention, are complications with electrodes. In the entire system of cardioverter – defibrillator, electrodes are the most vulnerable element of damages, both mechanical and biological erosion.Damage to the electrodes is a progressive process starting from the electrodes placed in the vasculature during implantation. It is an irreversible process, and its speed depends on many elements, both dependent on the operator, patient and from the construction of the electrode.The available data identify risk factors such as younger patients, preserved good left ventricular function, female gender, higher number of electrodes in the vasculature (for example, in the resynchronization system), enter through the subclavian vein puncture and prior damage to the electrodes in interview. In addition, it should be noted that apart from the above, the electrode implantation method, its fixing, or placement in a pocket may have a decisive impact on its life.The most currently used method of repair of the system is implantation of new defibrillation electrodes. However, in a large group should be considered to remove existing lead and re-implantation of the new. In the case of an efficient operator, at relatively low risk lead extraction is more widely used.Rapid detection of damage and appropriate follow up is crucial to reduce side effects.