Autor opracowania: 

 

UZASADNIENIE BADANIA:

Badania TRENDS i ASSERT wykazały, że krótkotrwałe, zwykle bezobjawowe epizody subklinicznego AF stwierdza się dość często u chorych z wszczepionym urządzeniem do elektroterapii serca; jednocześnie związane są ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia udaru mózgu. Częstość występowania subklinicznego migotania przedsionków w populacji starszych osób nie jest jednak znana.

 

MATERIAŁ  i METODYKA:

W 26 ośrodkach w Kanadzie i Holandii przeprowadzono prospektywne badanie kohortowe, w celu określenia częstości występowania subklinicznego epizodu AF trwającego ≥ 5 minut w takiej populacji.

Kryteria włączenia: wiek ≥ 65 lat oraz dodatkowo CHA2DS2-VASc ≥ 2, obturacyjny bezdech senny, BMI> 30, powiększenie lewego przedsionka (LA) lub osoczowe stężenie NT-proBNP ≥ 290 pg / ml. Kryteria wyłączenia: udokumentowane AF/AFL, wszczepiony rozrusznik serca/ICD, przewlekłe leczenie przeciwkrzepliwe, planowany zabieg kardiochirurgiczny w ciągu najbliższych 6 miesięcy. Pacjenci zakwalifikowani do badania mieli wszczepiony pętlowy rejestrator zdarzeń St. Jude Confirm®.

 

WYNIKI:

U 256 chorych wszczepiono rejestrator zdarzeń. Średni wiek uczestników: 74 lata, kobiety: 34%, średnia punktacja w skali CHA2DS2-VASc: 4,1. Schorzenia współistniejące: nadciśnienie tętnicze – 73%, cukrzyca - 25%, choroba naczyniowa – 32%, udokumentowany bezdech senny – 11%, przebyty udar mózgu, TIA lub zator obwodowy – 48%. Wyjściowy poziom NT proBNP: 417 pg/ml, wymiar LA 4,7 cm, a objętość LA 76,5 ml. Średni czas obserwacji: 18 miesięcy.

Subkliniczne AF trwające minimum 5 min stwierdzono w ciągu roku u 34% badanych, trwające co najmniej 30 min u 22%, 6h u 7%, a 24h u 2,7% chorych. Pacjenci z AF byli starsi. U chorych z LA >73,5 ml AF występowało częściej (HR=1,85; p=0,015). U osób z przebytym udarem, TIA lub zatorowością częstość występowania subklinicznego AF nie była większa (p=0,325).

 

WNIOSKI:

Badanie ASSERT-II wykazało, że u starszych pacjentów z wysoką punktacją w skali CHA2DS2-VASc subkliniczne AF jest częste, jednak podobne u chorych z lub bez przebytego epizodu zakrzepowo-zatorowego. Dalsze badania (np. NOAH, ARTESIA) zadecydują w przyszłości o zasadach postępowania diagnostycznego i leczniczego w takich populacjach chorych.