Autor opracowania: Dagmara Urbańczyk-Świć

 

UZASADNIENIE BADANIA:

Migotanie przedsionków (AF) po operacji kardiochirurgicznej (KCH) wiąże się ze zwiększoną liczbą zgonów, powikłań oraz hospitalizacji. U stabilnych pacjentów, u których wystąpiło pooperacyjne AF nie określono, która ze strategii leczenia jest lepsza.

 

CEL:

Celem badania było ocena, która z metod postępowania – walka o otrzymanie rytmu zatokowego (rhythm control) lub kontrola częstotliwości rytmu komór (rate control) - u pacjentów z AF po zabiegu KCH daje lepsze efekty.

 

MATERIAŁ  i METODYKA:

Pacjenci z pooperacyjnym AF zostali losowo przypisani do jednej z dwóch grup : 1/ rate control, 2/ rhythm control. Pierwszorzędowym punktem końcowym była łączna liczba dni hospitalizacji w ciągu 60 dni od randomizacji.

 

WYNIKI:

Do badania włączono 2109 pacjentów przed zabiegem KCH; pooperacyjne AF wystąpiło u 695 pacjentów (33,0%). Z tej grupy 523 chorych poddano randomizacji. Łączna liczba dni hospitalizacji w obu grupach była podobna (mediana odpowiednio 5,1 i 5,0 dni; P=0,76).

Nie wystąpiły istotne różnice między grupami w liczbie zgonów (P=0,64), czy też łącznie oceniane poważne zdarzenia niepożądane (24,8 ze 100 pacjento-miesięcy w grupie rate control i 26,4 ze 100 pacjento-miesięcy w grupie rhythm control; P=0,61), uwzględniając powikłania zakrzepowo-zatorowe i krwotoczne.

Około 25% pacjentów z każdej grupy nie kontynuowało zalecanego leczenia, głównie z powodu nieskuteczności leków oraz działań niepożądanych (głównie amiodaronu).

Po 60 dniach obserwacji 93,8% pacjentów w grupie rate control i 97,9% pacjentów z grupy rhythm control miało prawidłowy rytm serca, bez AF w ciągu ostatnich 30 dni (P=0,02) a odpowiednio 84,2% i 86,9% było wolne od AF od wypisu do 60 dnia obserwacji (P=0,41).

 

WNIOSKI:

Postępowanie w przypadku pooperacyjnego AF poprzez kontrolę częstotliwości rytmu komór lub walkę o utrzymanie rytmu zatokowego związane było z taką samą liczbą dni hospitalizacji, zbliżoną liczbą powikłań i podobnie niskim wskaźnikiem wystąpienia przetrwałego AF w ciągu 60 dni od rozpoczęcia terapii. Żaden ze sposobów leczenia nie miał znaczącej przewagi nad drugim. Dlatego wybór określonej strategii powinien wynikać z klinicznych preferencji dla indywidualnego pacjenta.