W porównaniu do konwencjonalnego leczenia, ablacja AF u pacjentów z niewydolnością serca wiąże się ze zmniejszoną śmiertelnością ogólną oraz mniejszą liczbą hospitalizacji z powodu nasilenia objawów niewydolności serca. Jest to pierwsze badanie kliniczne, które wykazało u chorych z niewydolnością serca korzystny wpływ ablacji AF na „twarde punkty końcowe”.

U pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową i/lub miażdżycą obwodową leczonych małymi dawkami rywaroksabanu (2,5 mg dwa razy dziennie) w połączeniu z ASA w porównaniu z leczonymi wyłącznie ASA, stwierdzono redukcję występowania zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawału serca lub udaru mózgu. Towarzyszył temu wzrost ryzyka dużych krwawień, jednak bez krwawień prowadzących do zgonu, krwawień śródczaszkowych lub do ważnych narządów. Ostatecznie uzyskano kliniczną korzyść netto. Nie stwierdzono natomiast korzyści ze stosowania rywaroksabanu w monoterapii. Wyniki badania stwarzają nowe perspektywy leczenia chorych ze stabilną postacią miażdżycy.

U chorych z AF poddanych PCI z implantacją stentu terapia dwulekowa (dabigatran w obu dawkach + inhibitor P2Y12) istotnie zmniejszyła ryzyko krwawienia w porównaniu z klasyczną terapią trójlekową, przy co najmniej równoważnej skuteczności w zapobieganiu występowania incydentów zakrzepowo-zatorowych. Wyniki badania stwarzają nową opcję leczenia chorych z migotaniem przedsionków poddanych procedurze PCI.

Zamknięcie uszka lewego przedsionka zapinką WATCHMAN cechuje się wysokim odsetkiem udanych implantacji. Zapobieganie udarom z zastosowaniem tej metody wydaje się być bezpieczne i skuteczne, wobec redukcji częstość udaru niedokrwiennego do zaledwie 1,2%, pomimo że ponad 73% chorych miało przeciwwskazania i nie stosowało antykoagulacji.

W warunkach praktyki codziennej, wszczepienie bezelektrodowego stymulatora Micra cechuje się wysokim odsetkiem skutecznej implantacji (99.6%) oraz niskim (1.51%) odsetkiem poważnych powikłań w ciągu 30 dni od implantacji. Dotyczy to zwłaszcza niskiej częstości wystąpienia wysięku do worka osierdziowego, dyslokacji urządzenia czy powikłań infekcyjnych, co potwierdza pozytywne wyniki obserwowane we wcześniejszym badaniu klinicznym.

Badanie ASSERT-II wykazało, że u starszych pacjentów z wysoką punktacją w skali CHA2DS2-VASc subkliniczne AF jest częste, jednak podobne u chorych z lub bez przebytego epizodu zakrzepowo-zatorowego. Dalsze badania (np. NOAH, ARTESIA) zadecydują w przyszłości o zasadach postępowania diagnostycznego i leczniczego w takich populacjach chorych.

Nasierdziowe mapowanie RVOT u chorych z BS wykazało obecność nieprawidłowych potencjałów, które najpewniej wskazują na podłoże złośliwych arytmii komorowych. Ablacja tego obszaru normalizuje zapis EKG (także po prowokacji lekiem IC), eliminuje patologiczne potencjały i indukcję arytmii w badaniu elektrofizjologicznym. Konieczne jest przeprowadzenie badania wieloośrodkowego z zastosowaniem randomizacji.

W powyższym badaniu udokumentowano, że wypis pacjenta po wszczepieniu ICD w profilaktyce pierwotnej SCD w dniu wykonania zabiegu jest równie bezpieczny i nie wpływa negatywnie na jakość życia, w porównaniu z grupą pacjentów wypisanych dnia następnego. Koszty procedury i opieki okołooperacyjnej w obu badanych grupach nie różniły się.

Postępowanie w przypadku pooperacyjnego AF poprzez kontrolę częstotliwości rytmu komór lub walkę o utrzymanie rytmu zatokowego związane było z taką samą liczbą dni hospitalizacji, zbliżoną liczbą powikłań i podobnie niskim wskaźnikiem wystąpienia przetrwałego AF w ciągu 60 dni od rozpoczęcia terapii. Żaden ze sposobów leczenia nie miał znaczącej przewagi nad drugim. Dlatego wybór określonej strategii powinien wynikać z klinicznych preferencji dla indywidualnego pacjenta.

AFACT to największe randomizowane badanie oceniające zastosowanie chirurgii torakoskopowej w zaawansowanym AF. Wykazano, że ablacja GP, mimo skuteczności w ich eliminacji, grozi większą liczbą powikłań krwotocznych, niewydolnością węzła zatokowego (i związaną z tym potrzebą wszczepienia stymulatora serca), w zamian nie oferując lepszej kontroli rytmu serca. W związku z tym nie powinna być stosowana w tej grupie pacjentów