Znaczenie detekcji przedsionkowej w dyskryminacji arytmii nadkomorowej u pacjentów z wszczepionym kardiowerterem-defibrylatorem

Przemysław Mitkowski

Streszczenie

W przełomowych randomizowanych badaniach klinicznych nieadekwatne interwencje ICD obserwowano u 9-26% pacjentów. Najważniejszą ich przyczyną są napady migotania przedsionków. Migotanie przedsionków podawane w wywiadzie i wiek pacjenta poniżej 70 lat są najważniejszymi czynnikami, które zwiększają ryzyko nieadekwatnego wyładowania (HR odpowiednio 2,0 i 1,8). Pacjenci, u których częstotliwość rytmu komór podczas migotania przedsionków jest większa niż 110/min mają szczególnie wysokie ryzyko wyładowania wysokoenergetycznego. Niewłaściwe wykrywanie powoduje niewłaściwe leczenie, które nie tylko zmniejsza jakość życia, ale także może wpłynąć na rokowanie. Szanse na nieprawidłową detekcję tachyarytmii nadkomorowej są mniejsze, gdy próg strefy wykrywania VT jest ustawione na ponad 176/min. Prawidłowa detekcja migotania przedsionków nie tylko zmniejsza częstość występowania wyładowań ICD, ale także może poprawić rokowanie w przypadku gdy doprowadzi do rozpoznania klinicznie bezobjawowego AF. Dwujamowe ICD wydają się mieć przewagę nad jednojamowymi w dyskryminacji SVT i VT. Zwraca jednak uwagę wyższy odsetek powikłań około-proceduralnych w przypadku implantacji tych pierwszych.Obecny stan wiedzy nie uzasadnia rutynowego stosowania DDDCD u pacjentów bez wskazań do stałej stymulacji serca, chociaż stosowanie ich w leczeniu powoduje zmniejszenie liczby nieadekwatnych interwencji i pozwala zdiagnozować nowo rozpoznane AT/AF, tak więc należy rozważyć ich zastosowanie u pacjentów z wysokim ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych oraz SVT z szybkim rytmem komorowym. 

Słowa kluczowe

migotanie przedsionków, detekcje ICD, interwencje ICD

Summary

In landmark randomized clinical trials inappropriate therapy is reported in 9-26% of patients. The most important reason of this ICD intervention are paroxysms of atrial fibrillation. History of AF and patient age below 70 years are most important factors which increase the risk of inappropriate shock (HR 2,0 and 1,8 respectively). Patients in whom heart rate during AF is higher than 110 bpm are at extremely high risk of shocks due to AF. Inappropriate detection causes inappropriate therapy which not only decrease quality of life but also can influence prognosis. The possibility of ICD therapy is lower when VT detection is set to heart rate over 176 bpm. Proper detection of atrial fibrillation not only reduces the incidence of high voltage therapy but also could improve prognosis when detects clinically silent AF. Dual-chamber ICD seemed to better distinguish SVT and VT although higher rate of peri-procedural complications is observed. Current knowledge does not justify routine use of DDDCD in patients without indications for permanent pacing, although they reduce the rate of inappropriate interventions and allow to diagnose new onset of AT/AF thus should be consider in patients with high risk of thromboembolic events and SVT with high rate ventricular response.

Keywords

atrial fibrillation, ICD detection, ICD intervention