Autor opracowania: Dagmara Urbańczyk-Świć

 

CEL BADANIA:

Porównanie skuteczności ablacji cewnikowej migotania przedsionków (AF) i konwencjonalnego leczenia u pacjentów z niewydolnością serca i z objawowym, napadowym lub przetrwałym AF.

 

MATERIAŁ I METODYKA:

Do badania włączono 397 pacjentów z LVEF ≤35%, w klasie NYHA ≥II z implantowanym ICD/CRT-D z nadzorem przy użyciu telemonitoringu. Pacjenci byli przydzieleni do dwóch grup: ablacji (179 pts) lub leczenia konwencjonalnego (184 pts). Czas obserwacji: 60 miesięcy. Pierwszorzędowym złożonym punktem końcowym była śmiertelność ogólna lub hospitalizacja z powodu nasilenia niewydolności serca.

 

WYNIKI:

W trakcie obserwacji wykazano 38% (p=0,007) redukcję pierwszorzędowego punktu końcowego w grupie pacjentów, u których wykonano ablację w porównaniu do grupy leczonej konwencjonalnie. Obserwowano również redukcję poszczególnych składowych złożonego punktu końcowego: zmniejszenie śmiertelności ogólnej o 47% (p=0,011), liczby hospitalizacji z powodu nasilenia objawów niewydolności serca o 44% (p=0,004), a także redukcję śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych o 51% (p=0,008). U chorych leczonych ablacją AF istotnie zwiększała się LVEF, a „ładunek” AF zmniejszał się.

 

WNIOSKI:

W porównaniu do konwencjonalnego leczenia, ablacja AF u pacjentów z niewydolnością serca wiąże się ze zmniejszoną śmiertelnością ogólną oraz mniejszą liczbą hospitalizacji z powodu nasilenia objawów niewydolności serca. Jest to pierwsze badanie kliniczne, które wykazało u chorych z niewydolnością serca korzystny wpływ ablacji AF na „twarde punkty końcowe”.