Czy rozrusznik serca może chronić przed udarem niedokrwiennym mózgu?

Can pacemaker protect against ischemic stroke?

Andrzej Lubiński

Komentarz do pracy/A comment to

A. John Camm, Emmanuel Simantrakis, Andreas Goette, Gregory YH Lip, Panos Vardas, Melanie Calvert, Gregory Chlouverakis, Hans-Christoph Diener, Paulus Kirchhof “Atrial high-rate episodes and stroke prevention”, Europace (2017) 19, 169-179.

Streszczenie

Korzyści ze stosowania doustnych antykoagulantów w zapobieganiu udarowi niedokrwiennemu mózgu u pacjentów z migotaniem przedsionków są już dobrze poznane. Ciągle jednak nie wiadomo, czy u pacjentów bez rozpoznanego klinicznie migotania, a jedynie z epizodami szybkich rytmów przedsionkowych (AHRE) zarejestrowanymi przez implantowane urządzenie leczenie doustnymi antykoagulantami przynosi podobne korzyści. Takie trwające co najmniej 6 min epizody, nazywane również subklinicznym migotaniem przedsionków, obserwuje się nierzadko u pacjentów bez klinicznie rozpoznanego migotania przedsionków. Wyniki badań klinicznych wskazują, że krótkotrwałe epizody szybkich tachyarytmii przedsionkowych występują często u pacjentów z udarami i przemijającymi atakami niedokrwiennym. U pacjentów po udarach niedokrwiennych i z zarejestrowanymi AHRE zwiększa się prawdopodobieństwo kolejnych udarów, jednak wskaźnik występowania udaru wydaje się być u nich niższy niż u pacjentów z rozpoznanym klinicznie migotaniem przedsionków. Należy przy tym zaznaczyć, że nie wszystkie epizody AHRE powiązane są z migotaniem przedsionków. Znaczenie prognostyczne i patofizjologiczne AHRE jest jeszcze stosunkowo słabo poznane. Dlatego obecnie prowadzone są badania kliniczne, które pozwolą ustalić, czy zastosowanie terapii doustnymi antykoagulantami u pacjentów z AHRE spowoduje zmniejszenie ryzyka wystąpienia udaru.

Słowa kluczowe

migotanie przedsionków, udar, ryzyko zakrzepowo-zatorowe, epizody dużej częstości rytmu przedsionków, subkliniczne migotanie przedsionków, napadowe migotanie przedsionków, leczenie przeciwkrzepliwe, naczyniowo-sercowe elektroniczne urządzenia wszczepialne

Abstract

While the benefit of oral anticoagulants (OACs) for stroke prevention in patients with atrial fibrillation (AF) is well established, it is not known whether oral anticoagulation is indicated in patients with atrial high-rate episodes (AHRE) recorded on a cardiac implantable electronic device, sometimes also called subclinical AF, and lasting for at least 6 min in the absence of clinically diagnosed AF. Clinical evidence has shown that short episodes of rapid atrial tachyarrhythmias are often detected in patients presenting with stroke and transient ischaemic attack. Patients with AHRE have a higher likelihood of suffering from subsequent strokes, but their stroke rate seems lower than in patients with diagnosed AF, and not all AHRE episodes correspond to AF. The prognostic and pathological significance of AHRE is not yet fully understood. Clinical trials of OAC therapy are being conducted to determine whether therapeutic intervention would be beneficial to patients experiencing AHRE in terms of reducing the risk of stroke.

Key words

atrial fibrillation, stroke, thromboembolic risk, atrial high-rate episodes, subclinical atrial fibrillation, paroxysmal atrial fibrillation, anticoagulation, cardiovascular implantable electronic devices