Migotanie przedsionków u sportowców

Atrial fibrillation in athletes

Przemysław Mitkowski

Streszczenie

Migotanie przedsionków jest najczęstszą utrwaloną arytmią w populacji ogólnej. W standardowym ekg jej formy napadowe są bardzo trudne do zarejestrowania u sportowców (0,02%). Mimo że nadkomorowe zaburzenia rytmu występują u sportowców z podobną częstością, jak w populacji ogólnej, to migotanie przedsionków występuje od 2 do 10 razy częściej u regularnie trenujących. W patomechanizmie AF u sportowców biorą udział zmiany adaptacyjne (zmiany wielkości i grubości jam serca, hiperwagotonia prowadząca do skrócenia czasu refrakcji przedsionków), włóknienie, procesy zapalne oraz wzmożona aktywność współczulna. Większą zapadalność na migotanie przedsionków obserwuje się u uprawiających sport wyczynowy, zwłaszcza dyscypliny o charakterze wytrzymałościowym. Ryzyko wystąpienia tej arytmii zwiększa się wraz z sumarycznym czasem trwania intensywnego wysiłku powyżej 2000 godz., podczas gdy krótszy czas wiąże się z mniejszym ryzykiem wystąpienia migotania przedsionków niż w populacji ogólnej. Leczeniem z wyboru objawowych arytmii nadkomorowych, w tym migotania przedsionków, zwłaszcza u osób bez organicznej choroby serca lub z chorobą o niewielkim nasileniu, jest przezcewnikowa ablacja, która cechuje się wysoką skutecznością i niskim ryzykiem powikłań.

Słowa kluczowe

sport, migotanie przedsionków, epidemiologia

Abstract

Atrial fibrillation is the most frequent sustained arrhythmia in general population. Paroxysmal form of this arrhythmia is very difficult to be recorded in 12-lead standard ecg (0,02%). Despite incidence of supraventricular arrhythmias are equal in athletes and in general population, atrial fibrillation is 2-10 fold often recognized in those who train regularly. In pathomechanism of AF in athletes important role play: adaptive processes (changes in dimension of chambers and thickness of walls, hipervagotony, which causes shortening of atrial refractory period), fibrosis, inflammation and increased sympathetic drive. Higher AF morbidity is observed in competitive athletes mainly in those who practise endurance sports. The risk of this arrhythmia is increased when total time of intensive exercise exceeds 2000 hours, whereas shorter time links to lower risk of developing this arrhythmia than in general population. The treatment of choice of symptomatic supraventricular arrhythmias including atrial fibrillation, especially in those without structural heart disease or with mildly advanced disease is transcatheter ablation, which is highly effective and safe.

Key words

sport, atrial fibrillation, epiediology