Autor opracowania: Dagmara Urbańczyk-Świć

 

UZASADNIENIE BADANIA:

Nawroty arytmii komorowej u pacjentów po zawale serca z wszczepionym kardiowerterem-defibrylatorem (implantable cardioverter defibrillator, ICD), stosujących leki antyarytmiczne (antiarrhythmic drugs, AAD) pozostają nadal istotnym problemem w codziennej praktyce klinicznej.

 

CEL:

Celem badania było porównanie skuteczności ablacji komorowej lub intensyfikacji leczenia antyarytmicznego u chorych z kardiomiopanią niedokrwienną, wszczepionym ICD, stosujących już lek antyarytmiczny, u których nawróciła arytmia komorowa i była leczona za pomocą ICD.

 

MATERIAŁ  i METODYKA:

Przeprowadzono wieloośrodkowe, randomizowane badanie kliniczne u chorych z kardiomiopatią niedokrwienną oraz wszczepionym ICD, u których występowała tachyarytmia komorowa, mimo stosowania AAD. Pacjentów losowo przydzielano do jednej z dwóch grup: 1/ ablacji, w której przeprowadzano przezżylną ablację, kontynuując stosowanie AAD, 2/ leków antyarytmicznych czyli intensyfikacji leczenia farmakologicznego. W ramach intensyfikacji u chorych dotąd nie leczonych amiodaronem, włączano ten lek w dawce podtrzymującej 300 mg. Jeśli arytmia wystąpiła w trakcie leczenia amiodaronem, lecz w dawce <300mg, wówczas dosycano pacjenta amiodaronem, a następnie jako leczenie przewlekłe stosowano dawkę 300mg/d. Jeśli chory otrzymywał amiodaron w dawce ≥300mg/d, wtedy włączano dodatkowo meksyletynę w dawce 200mg 3xdz.

Głównym punktem końcowym był zgon, wystąpienie burzy elektrycznej lub adekwatne wyładowanie z ICD po 30-dniowym okresie leczenia.

 

WYNIKI:

Do badania włączono 259 pacjentów; 132 w grupie ablacji, a 127 w grupie intensyfikacji AAD. Średni czas obserwacji wyniósł 27,9 miesięcy. Pierwszorzędowy punkt końcowy wystąpił u 59,1% pacjentów w grupie ablacji oraz u 68,5% pacjentów w grupie AAD; (HR 0,72; CI 0,53-0,98; P=0,04). Nie stwierdzono istotnych różnic w śmiertelności pomiędzy grupami. Jedynie w grupie AAD stwierdzono zgony związane z terapią: 2 zgony na skutek poamiodaronowej toksyczności płucnej i 1 spowodowany zaburzeniami czynności wątroby. W grupie ablacji wystąpiły 2 perforacje serca i 3 przypadki poważnego krwawienia.

 

WNIOSKI:

W badaniu VANISH udokumentowano, że złożony punkt końcowy w postaci zgonu, burzy elektrycznej lub adekwatnego wyładowania z ICD występował rzadziej u chorych poddanych przezżylnej ablacji komorowej w porównaniu z chorymi leczonymi intensywnie lekami antyarytmicznymi.