Autor opracowania: Dagmara Urbańczyk-Świć

 

UZASADNIENIE BADANIA:
Izolacja żył płucnych jest podstawą ablacji migotania przedsionków (AF), jednak zazwyczaj niewystarczającą w przypadku dlugotrwałego przetrwałego AF. Ze względu na to, iż część ognisk wyzwalających migotanie przedsionków występuje poza żyłami płucnymi, dodatkowo wykonuje się ablację tych ognisk. Jednym z miejsc lokalizacji ognisk arytmicznych jest uszko lewego przedsionka.

 

CEL:
Celem badania było porównanie standardowego zabiegu izolacji żył płucnych (PVI), z procedurą rozszerzoną o izolację elektryczną uszka lewego przedsionka (LAA), w celu wydłużenia okresu wolnego od nawrotów arytmii u pacjentów z długotrwającym przetrwałym AF.

 

MATERIAŁ i METODYKA:
Do badania włączono 173 pacjentów, z długotrwającym przetrwalym AF (powyżej 1roku), których przydzielono losowo do jednej z 2 grup: w jednej wykonywano standardowy zabieg PVI wraz z sąsiadującymi ogniskami (n=88), w drugiej grupie dodatkowo wykonano izolację LAA (n=85). Pierwotnym punktem końcowym był incydent nawrotu AF trwający powyżej 30 sekund.

 

WYNIKI:
W 12 miesięcznej obserwacji w grupie pacjentów, u których wykonano PVI i izolację LAA obserwowano rzadsze nawroty arytmii przedsionkowej, w porównaniu z grupą kontrolną (jedynie PVI), 56% vs 28%; p=0.001. Po 24 miesiącach nadal utrzymywała się istotna korzyść z wykonania złożonego zabiegu ablacji AF (76% vs 56%; p=0.003), jednak u części pacjentów wykonano powtórny zabieg ablacji, obejmujący izolację LAA (średnio 1.3 zabiegu/pacjenta). W obu grupach liczba powikłań była porównywalna, w tym TIA i udar mózgu. Średni czas ablacji RF był dłuższy w grupie z izolacją  LAA, w porównaniu do grupy PVI (93min. vs 77 min.).

 

WNIOSKI:
U chorych z przetrwałym długotrwałym AF izolacja żył płucnych z jednoczasową izolacją uszka lewego przedsionka istotnie wydłuża okres wolny od nawrotów AF, nie zwiększając liczby powikłań związanych z procedurą.