Autor opracowania: Dagmara Urbańczyk-Świć

 

UZASADNIENIE BADANIA:
Ostatnie lata to okres znacznego postępu w rozumieniu przyczyn omdleń i ich diagnostyce. Obecnie dostępne są ujednolicone wytyczne ESC dotyczące omdleń z 2009 r. oraz konsensus ekspertów Heart Rhythm Society z 2015 r. 


CEL:
Celem badania była próba usystematyzowania procesu diagnostycznego omdleń odruchowych według zaproponowanego przez badaczy algorytmu postępowania. 


MATERIAŁ I METODYKA:
Do badania włączano pacjentów w wieku >40rż., u których występowały nawracające, nieprzewidywalne, ciężkie omdlenia odruchowe (min. 2 w roku). W pierwszym etapie diagnostyki wykonywano masaż zatoki szyjnej (CSM); gdy był ujemny przeprowadzano test pochyleniowy (TT); ujemny wynik TT kwalifikował pacjenta do wszczepialnego pętlowego rejestratora zdarzeń (ILR). W przypadku dodatniego wyniku któregokolwiek z testów: asystolia w CSM lub w zapisie z ILR, albo reakacja odruchowa kardiodepresyjna w TT, chorego kwalifikowano do implantacji dwujamowego stymulatora (DDD). 
Do badania włączono 253 pacjentów (w średnim wieku 70±12 lat), u których wystąpiły średnio 4 omdlenia, w 89% przypadków bez lub z krótkimi objawami prodromalnymi. U 120 pacjentów implantowano stymulator, średni czas obserwacji wynosił 13±7 miesięcy.


WYNIKI:
Nawroty omdlenia wystąpiły w pierwszym roku u 9% pacjentów z implantowanym stymulatorem [w grupie CSM+ (11%), TT+ (7%), ILR+ (7%)], a w drugim roku u 15% chorych. Częstość objawów była istotnie mniejsza niż wśród pacjentów z niediagnostycznymi wynikami testów i wszczepionym ILR, u których nawroty omdleń stwierdzono u 22% pacjentów w pierwszym i u 37% w drugim roku obserwacji.


WNIOSKI:
Zaproponowany algorytm diagnostyczny, dokumentujący wystąpienie bradykardii lub asystolii w przebiegu omdlenia, ułatwia identyfikację pacjentów, którzy odniosą korzyść z leczenia stymulacją serca.