Autor opracowania: Dagmara Urbańczyk-Świć

 

UZASADNIENIE BADANIA:
Migotanie przedsionków (AF) jest jedną z epidemii XXI wieku, a regularna i umiarkowana aktywność fizyczna wiąże się z mniejszą śmiertelnością ogólną i sercowo-naczyniową. Wprowadzenie do terapii zdrowego stylu życia może być atrakcyjnym uzupełnieniem konwencjonalnej terapii AF, co jest tematem badań grupy australijskiej. 


CEL:
Celem badania była ocena wpływu określonej wyjściowo sprawności fizycznej oraz jej poprawy na utrzymanie rytmu zatokowego u chorych z AF i nadwagą lub otyłością. 


MATERIAŁ I METODYKA:
Do obserwacji trwającej 5 lat włączono 308 pacjentów z napadowym lub przetrwałym AF i BMI >27kg/m2. Wstępnie oceniono ich wydolność fizyczną, co było podstawą przydziału do grupy o dużej, normalnej i małej sprawności fizycznej. Regularnie zwiększano obciążenie (METs) oraz czas trwania treningu z 20 do 200 minut tygodniowo. Rejestrowano występowanie nawrotów AF a wyjściowo i na zakończenie badania wykonywano 7-dniową rejestrację EKG metodą Holtera. Jako istotną poprawę wydolności fizycznej określono wzrost tolerancji wysiłku o ≥2 METs vs <2 METs.


WYNIKI:
Duża sprawność fizyczna w momencie rozpoczęcia obserwacji (p<0,001), jej przyrost pod wpływem treningu o min. 2 METs (p<0,001) oraz redukcja masy ciała (p=0,008) były niezależnymi wskaźnikami braku incydentów AF. Podobne wyniki uzyskano wśród chorych dodatkowo leczonych ablacją lub lekami antyarytmicznymi, jak i w całej badanej populacji. Na zakończenie obserwacji u chorych nie leczonych antyarytmicznie, lecz z dużą sprawnością fizyczną nie rejestrowano AF u 66% badanych, a jedynie u 12% tych z małą sprawnością.


WNIOSKI:
Gorsza wydolność fizyczna jest predyktorem nawrotów objawowego AF u pacjentów z nadwagą lub otyłością. Poprawa sprawności fizycznej potęguje korzyści płynące z redukcji masy ciała u tych chorych.